| |
| دوشنبه 25 دی ماه سال 1385 |
| ماه در آب |
|
بعد از مدتها دو رباعی ماه
***
این برکه اگر چه طعم دریا دارد
یک لذت شهوانی زیبا دارد
می گفت: شبانه پای در بستر نهِ
در برکه تن ماه تماشا دارد
***
چون سایهء ترسیده، پریشان می شد
می رفت کنار برکه پنهان می شد
می رفت شبانه تا تماشاش کند
آن لحظه که تازه ماه عریان می شد
|
|
| |
| چهارشنبه 20 دی ماه سال 1385 |
| پارههایی از یک نامه غیرعاشقانه (۱) |
شاید تمام شده ام، یا به ته رسیده ام. شاید هم هیچ وقت چیزی نبوده ام. شاید هم اصلا وجود نداشته ام و الان دارم خواب می بینیم. مثلا دارم خواب می بینم که دلم برای تو تنگ شده.
البته اینها همه بهانه است و من شاید دنبال بهانه ای هستم تا با تو حرف بزنم. شاید هم از تو بیزارم ونمی دانم. شاید هم می دانم و به روی خودم نمی آورم.
فرقی نمی کند.
خلاصه ازاینکه حرفی برای گفتن ندارم از خودم بیزارم و از دیگران هم! |
|
| |
| پنجشنبه 7 دی ماه سال 1385 |
| برای اولین برف زمستانی |
برف می بارد و در جان درختان غوغا است آسمان محو تماشای اهورا مزداست
؛ حسن بهرامی؛
|
|
