گیسو بلند، مثنوی شعر باستان

  منظومه ی حماسی آئین مهرگان

 سرخین کلام، لب عطشی، شعله شراب

 آتشکده ز شرم شرر شعله در دهان

 عطر تنت دویده در این شهر سوخته

 وقتی که باد می وزد از سمت سیستان

 لوت کویر غمزه به تاراج داده است

 با عشوه های خاکی و با طعم زعفران

ابریشم لطیف تنت سوژه غزل

 مفعول فاعلات مفاعیل شاعران

در تو شکوه مبهم  انجیل مانده است 

 ویرانه های عصر ابابیل مانده است
                                                     * عنوان مصراعی است از حسن بهرامی

شاید یک غزل مثنوی با این مطلع بزودی گذاشتم!

گیسو بلند، مثنوی شعر باستان
منظومه ی حماسی آئین مهرگان
.
.
.
سرخیین کلام آتش بر باد شعله ور
آتشکده به هرمِ نفسهات، جاودان
...

اشغال است
نه عراق و یا افغانستان
که تلفن همراه دوستم تا نیمه های شب!
**
او حرف می زند
او خوب حرف می زند
و سکسی ...
و خودش هم نمی فهمد!
**
تنها من
بوسه هایی که هرگز نگرفته است
را می شمارم
... یک
  ... دو 
   ... سه
     ...   نه
نمی توان شمارش کرد
او سرخوش است
و زندگی شاید همین باشد!
 
***
اما من
خواب می روم
نیمه های شب
و هرگز بیدار نمی شوم
با صدای زنگ تلفنی که دارم
 اما ...
هر شب بوسه می گیرم
از لبهایی که بنفش اند
... یک
 ... دو
  ... سه
   ... نه
نمی شود شمارش کرد
 و هراسناک می رقصم تا صبح
و حرف می زنم
   من سر خوشم!؟

... و قاف
حرف اخر عشق است
آنجا که نام کوچک من آغاز می شود

 فردیت آدم ها دوست داشتنی نیست

 کلیت آدم ها را دوست بداریم!؟