این روزها
وسط هر شعری که می خوانم
[سوسو کنان]
قطاری رد می شود!
و در هر واگن
هزار صندلی است
که به هوای قافیهی "مسافر" ردیف شده اند.
پلک نمی زنم
از تنهایی سرم گیج می رود و
شبح فاحشهی پشت شیشه
که برایم دست تکان می دهد
را
دور می ریزم.
سر به هوا و طبق عادت همیشه
از پله ها بالا می روم
نگاهت را که فرکانسی موزون و معلق
[پا]
در هواست
تنفس می کنم.
بخار از دهنم خارج می شود
و
نمی دانم این همه قطار را برای کی سروده اند؟! |
