می دانم
محبوب من
تابستان جهنمی است:
                             تهران!
با تو به برودت خواب های قطبی
فکر می کنم
و چیزی که در من سیراب می شود؛
عطشی که فرو می شیند!

محبوب من
کارون در رگ هایت جاری است
[شلو  و شلوو]
و در این خشک سال
بهار دست هایت در من جوانه می کارد
سرد می شوم/ سبز می شوم
می میرم/ زنده می شوم!

بی زحمت، دوستت دارم!

رودخانه اخم کرده است
اوو شلو* می شود
پل ها سرشان گیج رفته
                          و
                    معلق اند
شرجی، تن شکوفه ها را خیس می کند
کارون نغمه های شادی را
                        خشمگین می خواند
باد هم سایه ها را ورق می زند
آفتاب بی رحمی می کند
تن شهر تاول می زند
و
تو ...
متولد می شوی!

* اوو شلو= آب گل آلود