علیرغم میل ظاهری ام ترانه "تو ناز می کنی" محسن چاوشی رو اینجا می شه دانلود کرد که‌ حدیث نفس است و البته کار معرکه  و شنیدنی ی هم!   

تو ناز می کنی
من ناز می کشم
این منطق کیه
انگار پیش تو
فرقی نمی کنه
کی عاشق کیه 
 **
روح تو مریمه
چشم تو نرگسه
دست تو نسترن
روح تو، دست تو، چشم تو
عشق من؛گلخونه منه!
 ** 
وقتی که خاطره  
غمگینه تا هنوز
تو خونه منه 
یعنی که بار غم
بی تو شبانه روز
رو شونه منه 
**
غمبار عشق تو،
رودوش می کشم 
پا پس نمی کشم 
با این خیال پوچ
که چشم های تو
دیونه منه

دو - سه سال پیش نقدی روی کتاب ؛به گزارش اداره هواشناسی، فردا این خورشید لعنتی؛ نوشته مهدی یزدانی خرم نوشتم که البته به هیچ جایی نتوانستم بسپارم چاپ شود، چون روزنامه هایی که دوست داشتم شخص یزدانی خرم یا در انجا کار می کرد یا نفوذ داشت و البته این نوشته در ذم این کتاب بود. حالا ماهنامه اینترنتی ماندگار که یک سایت ادبی و هنری است در شماره اخیرش منتشرش کرده است!

من فکر می کنم

هرگز نبوده  قلب من

این گونه

گرم و سرخ:

احساس می کنم

در بدترین دقایق این شام مرگزای

چندین هزار چشمه خورشید

در دلم

می جوشد از یقین؛

احساس می کنم

در هر کنار و گوشه این شوره زار یاس

چندین هزار جنگل شاداب

ناگهان

می روید از زمین.

***

**به شدت با این شعر شاملو در این لحظات و روزها احساسی نزدیک دارم

برای اینکه معنای لغوی و عرفی" کلو" را پیدا کنم کلی راجع به این عبارت search کردم. چیزهای خوبی دستگیرم شد. این واژه در ادبیات بومی برخی گویش های لری (کهگیلویه و بویراحمد) معنای دیوانه و مجنون می دهد. این واژه تلقی حالت روانگرد و شیزوفرنیک جذابی است که به آزمودنی اطلاق می شود. کلو(kalo) واژه پر معنایی است و در حین search این واژه که البته امیدی به پربار بودنش نداشتم به نقد زیبایی برخوردم بر کتاب" کلوگری" نوشته زری پور حسینی و رمانی با نام "شاهزاده کلو" اثر مادام دو لفایت فرانسوی!

بی زحمت، دوستت دارم!

 فردیت آدم ها دوست داشتنی نیست

 کلیت آدم ها را دوست بداریم!؟

لحظه ها بی تو غبار الودند / کاش مردم همه عاشق بودند

امروز مثل همیشه آمدم روزنامه. دم در جواب سلامم را نشنیدم.(شاید جواب نداد). پشت سرم صادق آمد و منو صدا کرد.با هم آمدیم دفتر.فهمیدم که دیروز به خاطر اینکه هادی آمده بود پیش ما کلی دعوا شده .اطلاعات هادی را با اسم خانم حسینی که در تحریریه بالا رئیس دفتر است آفیش کرده و هادی آمده جام جم جهان. آنها به خودشان شک دارند انگار. من هم که آمدم کلی نصیحتم کردند که از این به بعد میهمانانت را یک روز از قبل آفیش کن. و من هم مثل بچه آدم گفتم:چشم.همه این اتفاقات به این خاطر بود که به ما بفهمونن که :هی الاغ این جا محل کار تو خیلی باکلاسه! حواست باشه.
....

الان هادی اومد روزنامه.دم در از اطلاعات پرسیده بود :
دکتر جعفری هست؟
گفته بودند:نه.
حیدریان؟
نه.
خانم پدیدار؟
بللللللللللللللللله.
و اینچنین شد که هادی آمد تحریریه وزین جام جم جهان. اما نمیدانم چرا اینها مارو نمی بینند. هادی که آمد تعجب کرد.من و لطیف وصادق بودیم.حامد هم صبح بود و رفته بود بیرون از جام جم.ولی این حضرات فقط عاطفه را دیده بودند. این هم از معضلات ماست.
عاطفه همین الان دارد از هادی عکس میگیرد و می گوید:الان موهات از همیشه بهتره بزار ازت عکس بگیرم.و بعد می گوید:...
و من نمیدونم جریان چیه. الان هم بچه ها دارن با هم دعوای لفظی میکنن و گاهی میل چک می کنند و از این حرفها...

امروز توی آبدارخانه روزنامه دعوا شد. آن هم با لهجه ترکی. ؛ما که چیزی نفهمیدیم؛از فحشها و اینها...
یکی از طرفها غیرتی شده بود. این جور که حرف می زند چهار سال است دارد بدبختی می کند اینجا.چایی میارد، طعنه می شنود و... اما نمی تواند زیر بار ظلم به همکارش برود که یک مقدار ساده و خل وضع است. ـ همکارش وقتی می آید توی اتاق ما تا چیزی را تمیز کند یا چایی بیاورد، گاه با خودش حرف می زند.چقدر این آدم را دوست دارم.کمی لاغر با پوستی روشن و حواسی که انگار در برهوت سیر می کند. هاله ای از نور چهره معصومش را پوشانده است.ـ حین دعوا جثه عظیم رفیق غیرتی و انصافا مردش را کنار می کشد و با لحنی مهربانانه می گوید :ولش کن. کاری به کارش نداشته باش.
چقدر تکان دهنده بود این لحظه.نمی توانم اصلا تصور کنم روزی روی چنین خدمتگزارهایی از سر غرور نعره بکشم. وابراز وجود کنم.
واقعیت این است که آبدارچیان جام جم از مدیرانشان با عرضه ترند...

امروز که داره به امشب هم نزدیک میشه اولین یاداشتم را می نویسم.
هر چند این نوع نوشتنها دردی را از آدم دوا نمیکند.